کنوانسیون دریایی STCW95 :
( Standards of Training,Certification and Watchkeeping for SEAFARES 1978 as amended in 1995 )
این کنوانسیون بروز ترین کنوانسیون بین المللی استانداردهای آموزشی، صدور گواهینامه شایستگی و نگهبانی دریانوردان می باشد که شامل 17 اصل و یک ضمیمه مشتمل بر شش بخش است. این کنوانسیون از سال 1361 برای کلیه مراکز آموزشی تخصصی دریانوردی تحت نظارت سازمان جهانی دریانوردی ( IMO ) لازم الاجرا شده است طبق بند 1/8 این کنوانسیون وجود استاندارد کیفیت در مراکز آموزشی تخصصی دریانوردی الزامی شد. با توجه به اینکه جمهوری اسلامی ایران در سال 1375 به عضویت مجمع جهانی دریانوردی در آمد از بهمن ماه 1380 اجرای مفاد این کنوانسیون لازم الاجرا گردید. این کنوانسیون تا قبل از سال 1995 سه بار مورد بازنگری قرار گرفت ،اما در سال 1995 با بازنگری کلی مواجه گردید که ضمن حفظ اصول 17 گانه آن ، ضمائم مربوطه تغییر کلی نمود. بخشهای تجدید نظر شده شامل دو بخش الف (مواد اجباری) و ب (مواد توصیه ای ) می باشد. در بخش الف کنوانسیون شرایط احراز سمتهای مختلف از نظر دانش ، درک مهارت و معیارها و نحوه ارزیابی این موارد به تفصیل بیان شده است. نکته بسیار مهم در مورد کنوانسیون مذکور این است که این کنوانسیون اولین معاهده بین المللی دریایی است که در جهت حصول اطمینان از اجرای آن توسط کشور های عضو ،اختیارات ویژه ای به IMO واگذار شده و IMO از طریق بررسی مستندات کشورها ، دریافت گزارشات بازرسان خود (در ایران سازمان بنادر و دریانوردی) و نهایتاً با استفاده از ابزار موثر سیستم مدیریت کیفیت، نظارت خود را اعمال و کشور هایی که مفاد کنوانسیون را رعایت می کنند در قالب "لیست سفید" تایید و معرفی می کند. کشورهایی که از لیست خارج شوند صلاحیت لازم را برای آموزشهای دریانوردی و صدور گواهینامه های شایستگی را نخواهند داشت. این کنوانسیون برای آموزش، ارزیابی و صدور گواهینامه های شایستگی دریانوردان در رشته های عرشه ، موتور و مخابرات،استانداردهایی را وضع نموده و برای رعایت این استاندارد ها، مسئولیتهایی را متوجه دولتها ، شرکتهای کشتیرانی ، مراکز آموزشی دریانوردی و دریانوردان نموده است.
2.jpg)
|